गोष्टी बागेतल्या - ३ (काही अनुभवलेलं...)

                  

गोष्टी अनुभवलेल्या - ३

(काही अनुभवलेलं...)

                        लहान असल्यापासून घरात सगळ्या मोठ्या लोकांचे  या ना त्या प्रकारचे व्यायाम बघत आलेय . त्यामुळे अगदी लहानपणापासून मनावर व्यायामाचे संस्कार होत होते . त्यापैकी मुख्य म्हणजे चालणे . बाबा (माझे आजोबा ) भल्या पहाटे ५ वाजता उठून फिरायला जात नव्या पेठेतल्या घरापासून ते थेट ओंकारश्वराच्या मंदिरापर्यंत ! तेव्हा फारशी वस्ती नसल्याने मुख्य रस्त्यावरूनच मंदिर दिसत असे . मग मुख्य रस्त्यावरूनच नमस्कार करायचा आणि तेथूनच परतायचे . असा त्यांचा नेम . मग शाळेला सुट्टी लागली की आम्ही बहिणी सुद्धा जात असू त्यांच्या सोबत . मग मोठी होत गेले तशी माझ्या बदलत्या वेळापत्रकानुसार आणि घरातल्यांच्या वेळापत्रकानुसार मी काही काळ माझ्या नानांसोबत (माझे सगळ्यात लहान काका) , दादांसोबत (माझे वडील) सुद्धा सकाळी फिरायला जात असे . तेव्हा फिरायला जाणे असाच शब्द प्रचलित होता . अजून मॉर्निंग वॉक चा प्रवेश झालेला नव्हता . आणि सकाळी शाळा कॉलेज क्लास लवकर असत . मग रात्रीच्या जेवणानंतर मम्मी (माझी आई) बरोबर फिरायला जाऊ लागले . काही काळाने दादा सुद्धा आमच्यासोबत येऊ लागले . सगळ्यात जास्त काळ मी मम्मी बरोबर फिरायला गेलेले , रात्री जेवणानंतर . कारण ती भल्या पहाटे उठत असे , पण उठल्या क्षणापासून ती अखंड कामात बुडालेली असे . आमचं कायम एकत्र कुटुंब . त्यामुळे कामही खूप . पुन्हा येणाजाणाऱ्यांच इतका राबता होता , की ती कामं  सुद्धा दैनंदिन जीवनाचा भागच होता . तर या सगळ्यामुळे भल्या पहाटे उठून सुद्धा तिला कधी फिरायला जाण्याची संधी मिळाली नाही .

                      पुढे शिक्षणाकरिता , लग्नानंतर , कामानिमित्त गावही बदलली आणि दिनक्रमही . पण तरी त्या त्या वेळी शक्य तसतसा व्यायाम करत आले आणि अजून सुद्धा करते आहे . मुख्य म्हणजे चालणे . पूर्वीच्या काळी रस्ते मोठ्ठे नसत , पण एकंदरीतच वाहतूक कमी आणि त्या काळात आजच्या सारखे खूप सारे बगीचे नव्हते. त्यामुळे रस्त्याने अगदी निवांत फिरायला जाता येत असे आणि रस्त्यानेच जावे लागे . मग रस्त्याने आमच्या सारखे फिरायला येणारे नित्य नेमाने भेटत .

                       आता मात्र तसे करताच येत नाही , सकाळी आणि रात्री सुद्धा . कारण हल्ली वाहतूक अगदी भल्या पहाटे पासूनच सुरु होते आणि जवळ जवळ मध्य रात्री पर्यंत सुरूच असते . मग त्याची भीती , कर्णकर्कश्य आवाज , रस्ते इतके धोकेदायक की  नकोच  वाटते रस्त्याने फिरायला जाणे आणि मुख्य म्हणजे इथे सगळ्या ओपनस्पेसेस छान पब्लिक पार्क  म्हणून विकसित केल्या आहेत. त्यात छान पेव्हिंग करून वॉकिंग ट्रॅक केलेले आहेत , व्यायामाची उपकरणं बसवली आहेत . लहान मुलांसाठी सुद्धा खेळण्यासाठी काही उपकरणं बसवली आहेत. आणि मुख्य म्हणजे स्वच्छता आणि शिस्त पाळली जाते . त्यामुळे कुठल्या तरी एका बागेत जाऊन निवांत चालून येता येते . 

                    अजूनसुद्धा दिनक्रमाप्रमाणे जसे जमेल तसे फिरून येतेच . म्हणजे मॉर्निंग वॉक किंवा इव्हनिंग वॉक किंवा दोन्ही . 

                    अशीच एकदा मी संध्याकाळी माझ्या घराजवळच्या बागेमध्ये गेले होते , संध्याकाळची चालण्यासाठी . काही कारणाने मी फारच अस्वस्थ आणि बेचैन होते . वाटलं छान चालून आले , कुणाशी बोलले की  बरं वाटेल . पण त्यादिवशी नेहमीचे कुणीच भेटले नाही . मग चालून झाल्यावर एक चांगलासा बाक शोधला आणि बसले एकटीच . 

                   थोड्यावेळाने समोरच्या मुख्य प्रवेश द्वारातून मधून एक बाई आत आल्या आणि एकदा माझ्याकडे आणि एकदा बाजूच्या रिकाम्या जागेकडे बघत होत्या . मी ताडले त्यांना या बाकावर माझ्या बाजूला बसायचे आहे आणि तसेच झाले त्या आल्या , इथे बसू का विचारू लागल्या . मी हो म्हणाले आणि त्या बसल्या . मी माझ्या बेचैनीत आणि त्यात त्या अनोळखी बाई बाजूला बसल्याने माझी बेचैनी अजूनच वाढली . 

                   आणि काही कळण्याच्या आतच .... अगदी क्षणार्धात जोरजोरात हुंदके देऊन रडण्याचा आवाज येऊ लागला बाजूने . वळून बघितले तर त्याच बाई रडत होत्या . मी तर पुरती भांबावून गेले . काय करावे सुचेना . मग म्हटले त्यांना निदान विचारावे तरी , काय झाले ? विचारले तर म्हणाल्या मला समस्या आहे , घरी रडता येत नाही म्हणून मी इथे आले रडायला . मला तर समजेचना काय करावे . थोडं त्यांना रडू दिले , मग पुन्हा बोलायचा प्रयत्न केला आणि त्यांना सुद्धा बोलायचेच होते ........ 

                   मग त्या सांगू लागल्या इथे मी मुलीकडे आलीय , ती गरोदर होती . पण काल अचानक तिचा गर्भपात झालाय . खालच्या मजल्यावर सासू-सासरे आणि वरच्या मजल्यावर मुलगी आणि तिचा नवरा राहतात . असे झाल्याने सगळेच त्यामुलीला बोल लावत आहेत . त्याचा तिला फार त्रास होतोय आणि मला सुद्धा . पण घरात तिच्यासमोर आणि घरातल्यांसमोर माझे दुःख दाखवता येत नाही म्हणून मी इथे आले बागेमध्ये ........ 

                  त्यांचा दुःखाचा थोडा निचरा झाल्यावर मग मी मुलीविषयी थोडी माहिती विचारली . काय करते वगैरे . माझा अंदाज बरोबर होता ती सॉफ्ट वेअर इंजिनिअर होती . खरतर मला खूप माहिती नाही या विषयातली की मी त्यावर बोलावे किंवा समजवावे . पण कसे माहित नाही , मी त्यांना समजावू लागले आणि मी म्हटले हे फार नॉर्मल आहे . काही महिन्यांनी तुम्ही येऊन मला सांगाल , गोड बातमी आहे म्हणून . त्यांना माझ्या शब्दांनी फारच धीर आला आणि त्यांचा मूड पालटून , त्या एकदम आनंदी होऊन गेल्या . मला म्हणाल्या तुमच्या रूपाने मला देवच भेटला . मला तुम्ही छान धीर दिलात वगैरे वगैरे ...... मला तर फारच अवघडल्यासारखे झाले त्यांचे हे सगळे बोलणे ऐकून . 

                   मग हळूहळू त्या अजून मोकळ्या झाल्या . बाकी बोलू लागल्या इकडचे तिकडचे . म्हणाल्या तुमचा चेहरा पहिल्यासारखा वाटतो . मी म्हटले सकाळ संध्याकाळ इथेच येते मी चालायला , तेव्हा तुम्ही पाहिले असणार . म्हणाल्या , मी नाही येत बागेमध्ये . तो पर्यंत मलाही आठवेना कुठे पाहिले याना आणि एकदम आठवले काही दिवसापूर्वी त्या मला तिथल्याच मल्ल्याळ्याच्या दुकानात (आपल्याकडे वाण्याची दुकानं , तशी इकडे मल्ल्याळ्याची दुकानं ) भेटलेल्या . दुकानात खूप लोक येतात , पण सगळीच आपल्या लक्षात रहात नाही . या लक्षात राहण्याचे कारणही तसेच होते . त्या त्यांना हवे ते सामान घेऊन बिलाची वाट बघत होत्या आणि मी सुद्धा . माझ्या सामानात मॅग्गीचे पाकीट होते . ते त्यांनी उचलून बघितले आणि विचारले काय हे , कसं करायचे ? मी तर उडालेच या प्रश्नावर ! मी म्हटले तुम्हाला माहित नाही का? तुमच्या घरात लहान मुलं नाही का? नाही दोन मुली आहेत आणि दोन्ही इंजिनिअर आहेत . एकीचे लग्न झालाय . मग त्या दोघी हमखासच खात असाव्या असे वाटले . पण त्यांना अजिबातच माहित नव्हते . मला फारच आश्चर्य वाटले या सगळ्याचे आणि याच कारणाने त्या एकदम लक्षात राहिल्या . 

                 तर मोठ्या बहिणीच्या या प्रॉब्लेम मुळे लहान बहीण सुद्धा तिथे आलेली होती . बराच वेळ झाला तरी आई घरी का परत आली  नाही , या काळजीने तिने आईला फोन केला . मग त्यांनी तिला सगळे थोडक्यात सांगितले आणि तिला सुद्धा पार्क मध्ये बोलावून घेतले , मला भेटायला म्हणून . आई इतकी आनंदी बघून ती सुद्धा तयार होऊन भर्रकन आली . त्यांनी माझी ओळख करून दिली आणि सांगितले यांच्यामुळेच मी माझे दुःख विसरू शकले आणि आनंदी झाले ! तिनेही माझे आभार मानले . 

                 मात्र निघता निघता त्या म्हणाल्या मी तुमच्याकडे बघून बराच विचार केला , तुमच्या शेजारी बसावे की नाही ? तुम्ही फार हायफाय दिसताय , नीट बोलाल की नाही माझ्याशी , अशी शंका होती . पण आता असे वाटतेय मी योग्यच केले . मी असा विचार केला याचे वाईट वाटून घेऊ नका प्लिज . मग मात्र मला फारच   हसू आले . त्या म्हणाल्या काय झाले ? मी म्हटले फार काही नाही , मला हे सगळं ऐकण्याची चांगलीच सवय आहे . तुमचीच नाही तर खूप साऱ्या लोकांची हीच प्रतिक्रिया असते माझ्याबद्दल ! आणि हसत हसत परत एकदा माझे आभार मानून  दोघी माय लेकी निघून गेल्या ..... 

                मला तर कळेच ना , काय चालले आहे हे सगळे ...... 

               मी खरंतरं माझी बेचैनी , अस्वस्थता कमी व्हावी म्हणून पार्क मध्ये आलेली . पण त्या जेव्हा रडायला लागल्या तेव्हा म्हटलं , हे भगवान माझी अस्वस्थता कमी व्हायच्या ऐवजी वाढतेच आहे. 

               पण शेवटी जेव्हा दोघी मायलेकी माझे आभार मानून आनंदाने परत गेल्या , तेव्हा मात्र एक वेगळेच समाधान आणि आनंद वाटून गेला  मनाला की ....... मी कुणाला तरी त्यांचे दुःख विसरून , आनंद देऊ शकले ! आणि  शांत समाधानी मनानं घरी परतले . 

              सगळे एव्हढ्यावरच थांबले नाही . आम्हाला एकमेकींचे नाव-पत्ता-फोन या पैकी काहीही माहीती नव्हते आणि अचानक काही महिन्यांनी त्या परत  भेटल्या आणि म्हणाल्या तुमचे बोलणे खरे झालेय माझ्या मुलीकडे गोड बातमी आहे !!!

                                                                                                                                                                                        

©आनंदी पाऊस 

(काही अनुभवलेलं...)

१४ एप्रील २०१९

🤩😍😆

मुख्य प्रवेशद्वार 

मुख्य प्रवेशद्वार 

हाच तो बाक !

बागेतील दृश्य 

बागेतील दृश्य 

बागेतील दृश्य 

बागेत इतकी दाट झाडी आहेत की 

सूर्यप्रकाश पण फारसा येत नाही !