दळण (घरातील गमती जमती) या सगळ्या म्हटल्या तर खूप छोट्या छोट्या गोष्टी आहेत. म्हटल्या तर फार महत्वाच्या आणि मोठ्या आहेत. पण आता हे सगळं आठवतांना छान वाटतेय आणि आजच्या आयुष्याशी तुलना करतांना त्यातील मेहनतीची आणि कष्टाची खूप जास्त तीव्रतेने जाणीव होतेय. कारण आताचे जग म्हणजे पैसे दिले किंवा एक बटन दाबले की लगेच काम होते. सगळ्या मोठ्या मोठ्या गोष्टींचे दस्तावेजीकरण होतेच, पण अशा छोट्या वाटणाऱ्या, पण खऱ्या तर मोठाल्या गोष्टींचे सुद्धा दस्तावेजीकरण करणे मला आवडते आहे आणि तितकेच महत्वाचे वाटते आहे. कारण अजून एक दोन पिढ्यांनंतर या गोष्टी करणारे सोडाच, पण बघितलेले सुद्धा कुणी असेल असे मला वाटत नाही. त्यामुळे पुढच्या पिढ्यांना तर हे सगळे कळणे शक्यच नाही. ...
काही रान-फुलं(गवत-फुलं) रंगरंगुल्या, सानसानुल्या, गवतफुला रे गवतफुला; असा कसा रे सांग लागला, सांग तुझा रे तुझा लळा. मित्रासंगे माळावरती, पतंग उडवित फिरताना; तुला पाहिले गवतावरती, झुलता झुलता हसताना. विसरुनी गेलो पतंग नभिचा; विसरून गेलो मित्राला; पाहुन तुजला हरवुन गेलो, अशा तुझ्या रे रंगकळा. हिरवी नाजुक रेशिम पाती, दोन बाजुला सळसळती; नीळ निळुली एक पाकळी, पराग पिवळे झगमगती. मलाही वाटे लहान होऊन, तुझ्याहुनही लहान रे; तुझ्या संगती सडा रहावे, विसरून शाळा, घर सारे. - इंदिरा संत ही कविता शिकल्या पासून, वाचल्या पासून या गवत फुलांची ओढ मनात कायमच होती. तथापि त्यांना जवळून बघण्याचा, निरीक्षण करण्याचा, त्यांच्या रंग-रूपाचा आनंद घेण्याची संधी मात्र मिळाली नव्हती. अलीकडेच हंपीला गेले होते. माझ्या अभ्यासासाठी अतिशय महत्वाचे स्थळ. तिथे गेले आणि पूर्णपणे स्वतःला हरवून गेले होते. अगदी त्याकाळात जगण्याचा प्रत्यक्ष अनुभव घेतला. अर्थातच हा मोठा विषय आहे. त्या बद्दल परत कधीतरी. या सगळ्या सोबतच तिथे ही निरनिराळ्या प्रकाराची रान-फुलं भेटली. हो, भेटलीच! अगदी थेट इंदिरा संत यांच्या कवितेतील गवत-फुलं...