Skip to main content

Posts

दळण (घरातील गमती जमती)

दळण (घरातील गमती जमती)                                                                            या सगळ्या म्हटल्या तर खूप छोट्या छोट्या गोष्टी आहेत. म्हटल्या तर फार महत्वाच्या आणि मोठ्या आहेत. पण आता हे सगळं आठवतांना छान वाटतेय आणि आजच्या आयुष्याशी तुलना करतांना त्यातील मेहनतीची आणि कष्टाची खूप जास्त तीव्रतेने जाणीव होतेय. कारण आताचे जग म्हणजे पैसे दिले किंवा एक बटन दाबले की लगेच काम होते. सगळ्या मोठ्या मोठ्या गोष्टींचे दस्तावेजीकरण होतेच, पण अशा छोट्या वाटणाऱ्या, पण खऱ्या तर मोठाल्या गोष्टींचे सुद्धा दस्तावेजीकरण करणे मला आवडते आहे आणि तितकेच महत्वाचे वाटते आहे. कारण अजून एक दोन पिढ्यांनंतर या गोष्टी करणारे सोडाच, पण बघितलेले सुद्धा कुणी असेल असे मला वाटत नाही. त्यामुळे पुढच्या पिढ्यांना तर हे सगळे कळणे शक्यच नाही.                   ...
Recent posts

खानदेशी खाण्यासाठीचा घाटा

  खानदेशी खाण्यासाठीचा घाटा   घाटा  प्रत्येक खान्देशी व्यक्तीचा वीकपॉईंट ! घाटा म्हणजे बिबडे (एक प्रकारचे पापड ) करण्यासाठी लागणारे रवण . पण पापड करण्या आधी हे रवण म्हणजे घाटा खूप आवडीने खाल्ला जातो घरोघरी ! एकदा केला की अगदी सगळ्या जवळच्या नातेवाईक आणि मित्र मंडळींकडे डबे भरून पाठविले जातात किंवा घाटा खाण्यासाठी या असे आमंत्रण केले जाते . मग भल्या पहाटेच आमंत्रीत मंडळी उत्साहाने आणि आवडीने जातात घाटा खायला! माझ्याकडे हे पापड करणे फारच अवघड होऊन जाते, जागा आणि ऊन या कारणांनी. पण घाटा खायला आम्हाला सगळ्यांनाच खूप आवडतो. खान्देश माझे मूळ आहे, म्हणजे जन्मापासून बारावी पर्यन्त मी तिथेच होते. पण नंतर शिक्षण आणि लग्न या कारणांनी बाहेर पडले. त्यामुळे माझ्याकडे डबा येण्याची किंवा आमंत्रण येणे शक्यच नसते. मग मीच अधून मधून करते. खरंतरं घाटा उन्हाळ्यात केला जातो, पापड करण्यासाठी अनुकूल वातावरण असल्याने, तसेच शेतीच्या कामातून तेव्हाच मोकळीक असल्याने. पण लेकीला थंडी आणि पावसाळ्यात खायला जास्त आवडतो. मग मी करत असते असेच अधून मधून, फक्त खाण्यासाठी म्हणून. तो गरम गरमच...

"नामा म्हणे आता लोपला दिनकर l बाप ज्ञानेश्वर समाधिस्थ ll"(featured)

  "नामा म्हणे आता लोपला दिनकर l  बाप ज्ञानेश्वर समाधिस्थ ll" https://www.anandipavus.com/2023/04/featured.html https://www.anandipavus.com/2023/05/featured.html https://www.anandipavus.com/2023/12/blog-post_6.html

संकल्प + सातत्य = संकलन (काही अनुभवलेलं...)

 संकल्प + सातत्य = संकलन  (काही अनुभवलेलं...)                 सन २०२४ च्या अखेरीस भारतीय टपाल खात्याने एक स्पर्धा आयोजित केली होती "अडीच अक्षर" "ढाई अक्षर". आधीच बरीच कामं हाती घेतली होती, त्यामुळे खूप इच्छा असूनही या स्पर्धेत सहभागी होऊ शकले नाही. तथापि त्या निमित्ताने आनंदी पावसात अजून एक नवीन सदर सुरू झाले! "अडीच अक्षर!"  या व्यतिरिक्त मी २०२५ च्या सुरुवातीला एक संकल्प केला, "येत्या वर्षात सर्वांना शुभेच्छा पत्राच्या माध्यमातून शुभेच्छा द्यायच्या!"                 या संकल्पाच्या निमित्ताने, निरनिराळ्या प्रकारच्या शुभेच्छा पत्रांचे परत एकदा रेखाटन सुरू झाले. हो, परत एकदा, कारण अगदी अलीकडे काही वर्षांपर्यंत मी अगदी नियमित हे काम करत असे. तथापि मधल्या काही वर्षांत डिजिटल माध्यमांचे वर्चस्व वाढले अणि मी सुद्धा याच माध्यमाचा वापर करू लागले. त्यामुळे ही रेखाटने मागे पडली. त्याचे फार वाईट सुद्धा वाटत होते.                 एका वर्षात निमित्त तर...

काही हजार आनंदी टाके (काही अनुभवलेलं...)

काही हजार आनंदी टाके  (काही अनुभवलेलं...) थंडी  गुलाबी थंडी  बोचरी थंडी खूप थंडी थंडी...थंडी...थंडी... आणि थंडी फक्त थंडी! थंडी म्हटली की साऱ्यांनाच आठवते ती म्हणजे गोधडी! त्यातल्या त्यात आई-आजीच्या जुन्या साडी-पातळाची शिवलेली! थंडी तर पळूनच जाते, त्या गोधडी मुळे पण एक प्रेमळ, मायाळू ऊब सुद्धा मिळते... त्यातून मिळणारे सुख, आनंद केवळ अवर्णनीय... त्या गोधडीत पडून आवडते पुस्तकं वाचणे म्हणजे तर बहारच! माझे तर वाचन सतत चालूच असते. एकदा असेच एक पुस्तक आणले होते. त्याचे नाव आठवत नाही की लेखकाचे नाव सुद्धा आठवत नाही. तथापि त्या पुस्तकाचे मुखपृष्ठावर एका हाताने शिवेलेल्या गोधडीचे चित्र होते. ते बघून, मनात असलेली एक इच्छा सारखेच वर डोके काढू लागली. ती म्हणजे अश्या एका गोधडीचे चित्र काढण्याची इच्छा! काही समजण्याच्या आताच एका गोधडीचे चित्र काढून सुद्धा झाले! त्यानंतर काही काळाच्या अंतराने एकेक करत तीन-चार चित्रं काढून झालीत. आणि मी हे विसरूनही गेले.  बऱ्याच काळाने माझ्या सख्ख्या मैत्रिणीने एक शिबीर घेतले. गोधडी शिवण-कला या विषयावर. या शिबिरात तिने स्वतः सुद्ध...