Skip to main content

व्यक्ती पितापुत्राची जोडी (माझा वारसा)

 व्यक्ती-पितापुत्राची जोडी 

(माझा वारसा)


                                          आमचे सुरुवातीपासुन एकत्र कुटुंब . आजीआजोबा , आईवडील , दोन काका-काकू आणि आम्ही सात बहिणी , दोन भाऊ . एकत्र राहत असल्या कारणाने सगळी नाती एकदम घट्ट होती . ज्या हक्काने आईच्या माहेरी , आजोळी जात असु सुट्टीचे , त्याच हक्काने काकूंच्या माहेरी सुद्धा जात असु . त्यामुळे आम्हाला तीन आजोळ ! केव्हढी श्रीमंती!
                                          ही पितापुत्रांची जोडी म्हणजे माझे पणजोबा आणि आजोबा  , म्हणजे माझ्या सगळ्यात धाकट्या काकूचे आजोबा आणि वडील ! सुका मन्साराम खडके (१८७५-१९८५) पणजोबा , एकशे दहा वर्षांचे निरोगी आयुष्य जगले . शिक्षण अजिबात नाही , शेती हाच व्यवसाय . शिक्षण नसले तरी , देवाचे काय काय तोंडपाठ . मी साधारण सात-आठ वर्षांची असल्यापासून पहिले त्यांना . सकाळी उठुन अंघोळ झाली की व्यायाम , मग हरिपाठ म्हणत , गोठ्यात काम करत , साफसफाई आणि म्हशीला चारा घालणे वगैरे . मोठा प्लॉट होता आणि थोड्या जागेतच घर . बाकी जागेत बाग . त्यात बदाम , आंबा , उंबर , लिंब , पेरु असली बरीच झाड होती . यांच्या हातात कायम एक खुर्पी(विळा) , बागेची साफसफाई करणे , तण काढून टाकणे सतत चालू असे . शिवरात्री , आषाढी-कार्तिकी एकादशी अशा खास दिवशी आणि मनात आले , लहर लागली की घरून निघत , ओंकारेश्वर मंदीर , जुने गाव , आमचे घर आणि परत त्यांच्या घरी असे सगळे चालत जात . सगळे जवळ जवळ सात-आठ किलोमीटर तरी असेल आणि हे सगळे वयाची शंभरी पार केल्यांनतर ! कधीच काही आजार नाही , औषध नाहीत . शेवटचे पाच दिवस फक्त पलंगावर आडवे होते . सारखे म्हणत मी सव्वाशे वर्ष जगणार , पण एकशे दहा वर्षांचे अगदी निरोगी आयुष्य जगले !
                                        जनार्दन सुका खडके (आजोबा १९१९-२००४) , एम ए एम एड करून महाराष्ट्रात पहिले आलेले . स्वातंत्र लढ्यात अगदी सक्रीय सहभाग , जेल मध्ये सुद्धा गेलेले काही काळ . असेच एकदा काही कामाने चालत जात असतांना , त्यांची चप्पल तुटली . सोबत पूज्य साने गुरुजी होते , स्वतःची चप्पल त्यांनी आजोबांना दिली आणि स्वतः अनवाणी चालले , असे आपले पूज्य साने गुरुजी ! भारत सरकारने आजोबांना ताम्रपट देऊन गौरविलेले आहे . आधी ट्रेनिंग कॉलेज आणि नंतर काशीबाई विद्यालयाचा मुख्यध्यापक म्हणून भार सांभाळला सेवा निवृत्ती पर्यंत !

©आनंदी पाऊस 
माझा वारसा (व्यक्ती)
जुन २०२०





आमच्या अण्णांना मिळालेला ताम्रपट! 









Comments

  1. Pitaputrachi jodi 🙏
    varnan chan
    Kharach tin tin ajol kevhadi hi shrimanti

    ReplyDelete
    Replies
    1. हो , खरंच खूपच श्रीमंती ! धन्यवाद !

      Delete
  2. खूप छान....
    -सोनल चौधरी

    ReplyDelete
    Replies
    1. खूप मनःपूर्वक धन्यवाद !

      Delete
  3. Kharech aapan natyanchya babtit khupach shrimant! Tyamule लाड पण खुप व्हायचे. खुप खाऊ पण मिळत असे. खुप छान लेख आहे.

    ReplyDelete
    Replies
    1. खरंय , खूप सारे लाड आणि खूप सारा खाऊ या सारखा दुसरा आनंद नाही या जगात !

      Delete
  4. खुपच छान आहे लेख. तुझ्या कल्पनाशक्तीला खुपच पंख फुटायची आधीपासूनच. खुप मस्त आहे तुझे लेख.हे सगळं तुम्ही बहिण भावंडांनी अनुभवलेले आहे. सौ.मंदा चौधरी. भवलेले आहे

    ReplyDelete

Post a Comment

Popular posts from this blog

दळण (घरातील गमती जमती)

दळण (घरातील गमती जमती)                                                                            या सगळ्या म्हटल्या तर खूप छोट्या छोट्या गोष्टी आहेत. म्हटल्या तर फार महत्वाच्या आणि मोठ्या आहेत. पण आता हे सगळं आठवतांना छान वाटतेय आणि आजच्या आयुष्याशी तुलना करतांना त्यातील मेहनतीची आणि कष्टाची खूप जास्त तीव्रतेने जाणीव होतेय. कारण आताचे जग म्हणजे पैसे दिले किंवा एक बटन दाबले की लगेच काम होते. सगळ्या मोठ्या मोठ्या गोष्टींचे दस्तावेजीकरण होतेच, पण अशा छोट्या वाटणाऱ्या, पण खऱ्या तर मोठाल्या गोष्टींचे सुद्धा दस्तावेजीकरण करणे मला आवडते आहे आणि तितकेच महत्वाचे वाटते आहे. कारण अजून एक दोन पिढ्यांनंतर या गोष्टी करणारे सोडाच, पण बघितलेले सुद्धा कुणी असेल असे मला वाटत नाही. त्यामुळे पुढच्या पिढ्यांना तर हे सगळे कळणे शक्यच नाही.                   ...

💃गुलाबाईची गाणी💃 (गच्चीवरील गमती जमती )

  💃गुलाबाईची गाणी💃  (गच्चीवरील गमती जमती ) 💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃 💃गुलाबाईची गाणी💃  पहिली गं गुलाबाई देवा देवा साथ दे साथीला खंडोबा खेळी खेळी खंडोबा खंडोबाच्या दारी बाई वर्षां वर्षां अवसणी अवसणीचं पाणी जसं गंगेचं पाणी गंगेच्या पाण्याने वेळवीला भात जेविता कंठ राणा गुलाबाईचा. ठोकीला राळा हनुमंत बाळा हनुमंत बाळाचे लांब लांब झोके टिकाऊचे डोळे हात पाय गोरे भाऊ भाऊ टकसनी माथापुढं झळसणी झळकतीचे एकच पान दुरून गुलाबाई नमस्कार एवढीशी गंगा झुळझुळ वाहे ताव्या पितळी नाय गं हिरवी टोपी हाय गं हिरवी टोपी हरपली सरपाआड लपलो सरपदादा बेटिले जाई आंवा पिकला जाई नव्हे जुई नव्हे चिंचाखालची रानुबाई चिंचा तोडीत जाय गं पाच पानं खाल्ली गं खाता खात रंगली तळय़ात घागर बुडाली तळय़ा तळय़ा ठाकुरा गुलाबाई जाते माहेरा जाते तशी जाऊ द्या तांव्याभर पाण्याने न्हाऊ द्या बोटभर कुंकू लावू द्या तांबडय़ा घोडय़ावर बसू द्या तांबडय़ा घोडय़ाचे उलटे पाय आउले पाऊल नागपूर गांव नागपूर गावचे ठासे ठुसे वरून गुलाबाईचे माहेर दिसे. 💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃💃  सा बाई सु, सा बाई सु, बेलाच्या झाडाखाली महादेवा तू रे महादेवा तू हार गुंफि...

थोडं (खूप सारं😉😆) गोडाचं-१(दराबा) (घरातील गमती जमती)

थोडं (खूप सारं) गोडाचं-१(दराबा) (घरातील गमती जमती)                                                          घरात सगळेच खाण्याचे शौकीन, मुख्य म्हणजे आमचे बाबा सुद्धा! त्यामुळे सारखं काही ना काही करणं आणि खाणं अखंडपणे चालूच असे. खाण्याच्या बाबतीत तर सगळ्यांचा भरपूर उत्साह होताच, पण करणाऱ्यांचा (सगळ्या मम्मी लोकांचा) सुद्धा उत्साह तेव्हढाच किंवा काकणभर जरा जास्तच मी तर म्हणेन. सगळं अगदी उत्साहाने करत. त्यांच्या या उत्साहाला आणि मेहनतीला तर कायमच आणि वारंवार सलाम करावासा वाटतो. कारण कुठलीही गोष्ट करायची असो, कधीही थोडी थोडकी करून भागतच नसे. त्यामुळे खूप बांधीलकी आणि वचनबद्धता असणे आवश्यक असे. बरं त्यांनी कुठलीही गोष्ट करायची म्हणून केली असे होत नसे . सगळं अगदी साग्रसंगीतच, योग्य आणि व्यवस्थितच करत असतं. जणू कंटाळा, थकवा असले शब्दच त्यांना माहीती नव्हते.  बरं घरातील सगळेच, सगळ्याच  म्हणजे गोड, तिखट, मसालेदार, चटपटीत, आंबटगोड अशा ...